Башарти қизиқсанг – ўша осмон, ўша сайёҳ қушлар, зимҳарир қайғулар ва хаёлларнинг ғамгин товушларидан бўлак нима ҳам ёдингга тушарди?! Мабода қизиқсанг ва бир-бирига ҳалқа-ҳалқа уланиб кетган бу манзаралар чашманинг тубидаги тошчалар каби кўз ўнгингда равшан тикланган тақдирда ҳам, уларга ортиқча аҳамият бериб ўтирмасдинг. Ҳолбуки, ҳаммасига арзимаган нарса – осмонни тўлдириб учаётган йўловчи қушларнинг ғамгин товушлари сабаб бўлган эди. Эсингдами, ўша куни кеч қайтдинг: қорайган осмон, рутубатли ҳаво... Чакмонинг ёқасини кўтариб, негадир болалигингда юз берган бир воқеани ҳадеб эслашга уриниб, ёмғир ювиб ўтган йўлакдан юриб келардинг. Кўнглинг бироз ғаш эди, эҳтимол, юрагингга ҳеч нарса сиғмасди. “Нима қилиш керак?” – дея ўзингдан норози бўлардинг ва секин-аста аллақандай умидсизлик юрагингга чўкиб бораётганини сезардинг. “Худди ҳаётимда бир нима юз берадигандек доим ниманидир кутиб юраман... Нима қилиш керак?”. Сен чуқур хўрсиниб баланд иморатлар сари бурилдинг ва кимсас